Kreeft

Ha die Lummel, gehoor gevende aan de oproep op je blog om een foto in te zenden van mijn lievelingsgerecht doe ik je bijgaand een foto toekomen van een kreeft. De foto is van eigen hand en slechts een paar dagen geleden gemaakt. Ik had de raadgevingen van CCR nog niet gelezen, vandaar de trieste kwaliteit.

Het beest is niet met statief, niet met een helper, niet met een stuk papier op de achtergrond gefotografeerd, maar gewoon: spontaan. Ik legde de kreeft op mijn bord (snel, hij was verdomd heet, en ik deed het met mijn blote handen) en was toen zo onder de indruk van wat ik zag dat ik de mobiele telefoon ter hand nam en hem vastlegde. Voor wie? Voor de lezers van jouw blog. Zo je wilt. Ik doe bij deze afstand van het publicatierecht, eenmalig, en alleen voorzover je site vrij blijft van reclame.

Dan het lievelingsrecept. Men neme een portemonnee. Men ga daarmee naar de supermarkt. Of naar de visser op de steiger om de hoek. Als tie niet toevallig weg is. In dat geval: later terugkomen. Men bestelle daar (per persoon) een hard shell lobster van, zeg, 1,5 pound (is echt genoeg, weest toch niet zo inhalig mensen, geniet toch eens met mate). Die kreeft moet er goed uitzien. Als je hem aantikt moet de rug en staart meteen naar boven krommen. Als door een adder gestoken zeggen ze weleens, wat dat voor een kreeft betekent heb ik nooit begrepen. Hij (of nog beter: zij) moet ook lekker ruiken. Heel belangrijk. Waarnaar??? Wat een vraag!!! Daar moet je dus blijkbaar “lezer van lummel’s kookblog voor heten” om zoiets te vragen. Een goede kreeft ruikt naar verse tuinaarde, hommel!!! Enfin, we gaan gewoon door. Veel zin heb ik er nu niet meer in. Naar de zee natuurlijk! De zee! Water, weet je wel. Zilt. Hoe verse vis en oesters en zeewier en je oma op een houtvlot (mits zeewaardig) ook ruikt. Hoe het ook zij. De kreeft mag absoluut niet stinken. Wat? Probeer daarvoor maar eens in je nek te ruiken, dan weet je dat ook weer! Wat stank is. Tjonge zeg.
Als de koopman of -vrouw u vragend aankijkt, dan zegt u haastig: “Ja, da’s goed. Kookt u hem maar”. Dit voorkomt dat u de dieren mee naar huis moet nemen (ze friemelen in de boodschappentas, dat is een rot gezicht en kan tot schuldgevoelens in de auto leiden, zo niet bij u, dan toch bij uw vrouw, indien voorradig, of kinderen). De koopman/vrouw kookt de kreeft graag voor u en het kost niets extra’s. Er zijn nu twee varianten:
1. De visser op de steiger stopt de kreeft dan achteloos (met de kop naar beneden, de kop van de kreeft wel te verstaan) in een grote bak met water, water dat al volop aan de kook is (aangesloten op een butagasfles). Ga zelf dan op de steiger zitten, laat de benen bungelen en denk niet aan het leed dat gaande is. Hoop ook dat er een paar auto’s voorbijkomen, want soms maken de kreeften geluid. Na exact 12 minuten per pound (en een minuutje of 15-16 voor onze 1,5 pound kreeften, nee, dat gaat niet rechtevenredig) zal de vissersman de kreeft uit het kokende water halen. Zo niet, maak hem dan even wakker. De vissersman. Schrapen van de keel is doorgaans voldoende. Tuinaarde, OMG, ik ben het nog steeds niet vergeten.
2. In de supermarkt kan de tijd worden gedood door de rest van de boodschappen te halen. Maiskolven zijn bijvoorbeeld lekker. Coleslaw hoort eigenlijk niet, maar ik vind daar niks mis mee. Verder iets aardappelachtigs. Ik houd het meest van de gepofte aardappel. De eventueel aanwezige kinderen zijn blij te maken met friet. En met haddock, een soort van lekkerbekje. Kreeft eten ze namelijk niet. Heb in mijn hele leven nog maar een kind meegemaakt dat lekker kreeft mee-at. Was een dubieus geval, waar ik verder niet over uit zal wijden. Kindvrouwtje, dat soort werk. Vergeet niet, als je die niet al lang hebt, hetgeen op een gebrek aan klasse duidt, om kreeftenbestek in te slaan: uitpulkstaafjes en tangetjes. Liefst van metaal natuurlijk. De visser op de kade geeft je gewoon een plastic vorkje, en daar gaat het wonderlijk genoeg ook mee. Maar dan zit je ook buiten en kijk je niet zo nauw.
Wat wel lullig is, in die supermarkt, is dat ze de kreeft daar niet in water onderdompelen, maar gewoon levend en wel in een keihete ijzeren kast zetten, waar ze vervolgens stoom doorheen jagen. De Auschwitzvariant waar de Partij voor de Dieren (maar ook Apie eigenlijk) helemaal niet blij mee zal zijn. Nu komen de mensen van de Partij voor de Dieren meestal niet in de supermarkt waar ze deze service hebben, en Apie kijkt wel uit om het adres te verklappen op een openbare website. Deze stoomvariant zorgt helaas ook voor een schroeilucht, da’s het pantser. Niet prettig. En mensen die geen kreeft hebben besteld lopen met hun winkelwagentje een rondje om. Het is dan zaak om zo te kijken alsof jij daar ook nietsvermoedend staat te wachten. Neem dan de kreeft (die dan niet meer beweegt) snel in ontvangst – ze zitten gelukkig in een neutrale papieren zak – en deponeer het geheel nonchalant in het winkelwagentje als ware het een zak chips. Het lukt mij nooit zonder te zweten, maar misschien hebben de lezers van lummel’s kookblog minder schaamtegevoel.
Dan op huis aan. Tussen de supermarkt maar ook de visser waar ik altijd ga en mijn huis is nooit file. En maar twee (korte) stoplichten. De kreeften zijn dus nog altijd keiheet als ik thuiskom. Tegen de huisgenoten die dan de tafel nog altijd niet klaar hebben, maar gewoon lui in de zon naar de zee of de televisie zitten te kijken, mag je dan even te keer gaan. Want het is lomp. Jij gaat er op uit om kreeft te halen, jij doet al het werk, en zij doen dus … niks. Als je uitgetierd bent, is de tafel inmiddels gedekt en kun je beginnen.
Watjes knopen dan een schortje om. Wij dus niet. Wij gaan aan de slag. Dat was het moment waarop deze foto is gemaakt. Net voor dat magische moment. Het beest zit prachtig mooi te wezen. Een kunstwerk zo uit de natuur op je bord. En jij weet dat je hem gaat ontleden en oppeuzelen.
Dit is een receptenrubriek en geen eetrubriek, dus ik laat het hierbij. Het ding is klaargemaakt. Daar ging het om. Hoe je hem precies openmaakt, dat komt elders wel weer aan bod. Ik kan daar behoorlijk hilarisch over vertellen. En toch instructief. Maar ik heb geen zin meer om verder te schrijven. Kunt je ook zelf wat witregels invoegen? Dat vindt De Schrijvende Rechter zo prettig!
Groetjes,
Apie
Advertenties

11 responses to “Kreeft”

  1. Apiedapie says :

    Erg onbescheiden om mijn eigen stukkie te liken. Maar het is al te laat.
    Die witregels kun je invoeren door de betreffende alinea aan te klikken en dan linksbovenin je menuutje (tweede regeltje aan de onderkant, links) van “format” naar “paragraph” te gaan. Dat doe je met alle alinea’s en hopla, ziet er ineens een stuk beter uit. Heeft mij maanden gekost om dit door te krijgen. Doe er je voordeel mee.
    Ik ga hem binnenkort ook op mijn eigen blogje zetten, enigszins aangepast, heb ik gelijk ook een nieuw stukkie. Twee voor de prijs van een.

  2. delallendelummel says :

    Er komen hier weinig mensen die over witregeltjes zeuren Apie. Misschien over witlof. Maar ik ga je tip proberen op te volgen. De mensen die komen hebben langere teksten gelezen dan de ikjes. Sommigen hebben zelfs hele boeken gelezen….

    • Apiedapie says :

      Zo, hij staat nu ook op mijn eigen blog. Met veel witregels en ook extra foto’s, allemaal zelf gemaakt. Herinnering aan een kreeftenweekend zonder weerga. http://apiedapie.wordpress.com/2011/06/28/kreeft-met-blackberry/

    • pawi says :

      Jey! Lezen en film kijken!
      Annie Hall gezien, Apie? van Woody Allen? Net zo mooi. Anders, want in film, maar vergelijkbare gene over de kreeft. Heb ik ook net zo.

      • Apiedapie says :

        🙂 “What is this, an interview or so. We’re supposed to be making love”. Zie ook mijn eigen blog in het geval de link niet overkomt (en voor de final versie van dit kladje, dat begon als een email maar nu een volwaardige column is geworden). Zo benieuwd naar het commentaar van CCR op de foto’s aldaar, die van het blije kind met mais en haddock …. ik schiet weer vol.

  3. ©©,® says :

    Apie, uw foto’s zijn hors concours, dus ik onthoud me van commentaar…

    (Neen, met paarden is een concours hippique: die gaan van hip, hip, hippiekee!)

    • Apiedapie says :

      Over paardenworst en -biefstuk eten kan ik ook nog een verhaal schrijven, Heb daar gelijksoortige ongemakkelijkheid bij als bij kreeft en foie gras. En bij konijntjes. Zelfs bij lamszadel en piepkuiken. Niet bij slakjes, maar weer wel bij die heel kleine visjes die je met handenvol naar binnen werkt, honderden jonge leventjes vernietigend, en daarna nog dezelfde honger hebben. Maar ik eet onverstoorbaar en genietend door en blik ook niet om.

  4. Klare taal says :

    Mooi verhaal over die kreeften. Vooral dat taalgebruik: keiheet, wonderlijk , ik dacht dat dat typisch Brabants plat was. Klopt dat Apie?

    Dat hoort weer niet echt bij de defileer ustensilien van de demontage van de homard.
    Jammer van die vergassing van het heerlijke beest, dat had ik liever geheim gehouden.
    P.S. ik heb de wet van de witregels in ere gehouden.

    • Apiedapie says :

      Ha die Klaar, dank je! Ja, dat keiheet zou best weleens Brabants kunnen zijn. Ik heb het overgenomen, denk ik, van Hans Theeuwen. Of van een familielid. Van mij, Niet van hem. Kreeft en plat Brabants detoneert inderdaad. Alsof ze daar alleen maar met patatprikkertjes in de piccalilly zitten te roeren. Is ook niet zo natuurlijk!

  5. delallendelummel says :

    de witregelneef komt hier niet meer Klaartje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: