Gepekelde kip

Inleiding

Dit recept werd door NaamNomName als reactie op de vorige draad geplaatst. Maar ik ben bang dat we het dan niet meer terug vinden. Ik heb er dus een post van gemaakt. Ik wacht alleen nog op een ziekmuutje om het geheel te vervolmaken. (lummel)

Daar komtie dusZee- of oceaanwater is met een saliniteit van rond de 3% niet zout genoeg om de (osmose)truc te doen plaats hebben. Gewenst is zo’n 5 à 6 procent, dus tussen de 50 en 60 gram zout per liter. Daarbij doe ik nog een eetlepel ve-tsin perliter water, een platgeslagen knof, een fijngesneden ui en wat gekneusde jeneverbessen, tijmblaadjes, bonekruid, salieblad en rozemarijnnaalden. Oh, en een halve (Siciliaanse) citroen, er eerst in uitgeknepen en dan aan toegevoegd.Geen peper in deze pekel: dat blijft drijven en heeft geen zin.(Voor Oosterse- of ‘hotwings’ kan er soja en capsicum van uw keuze aan de marinadeworden toegevoegd, alsmede de Oosterse specerijen die het recept of de landstreek voorschrijven.)

Kipdelen zo’n 2 tot 4 uur gekoeld laten marineren, een heel dier (kip tot 2,5 kilo) een nacht, tot een etmaal voor een forse kalkoen. (Nieuwe emmer is daar ideaal voor)

Uit laten lekken, droogdeppen met keukenpapier, peper erover en bereiden zoals gewenst, waarbij aangetekend moet worden dat roosteren of (paneren en) frituren de meest aangewezen bereiding is in dezen: bij langzaam (pan)braden of (braadzak/römertopf) garen zweet al dat vocht er weer uit.

Ook de grote kerstkalkoen die 6 ofzo uur in de oven moet is zo veel lekkerder, en geen kurkdroge teleurstelling. Vergeet lar/barderen: pekelen werkt wèl.

De etymologie van ‘marinade’ verwijst naar de zee; zeewater met daaraan nog 30 gram (lokaal) zeezout toegevoegd zal prima gaan!*potstausend*Stuit ik –in weerwil van mijn bewering om 12:19– toch op een mooie plaat van het tegendeel!

Image

NaamNomName

Advertenties

3 responses to “Gepekelde kip”

  1. NaamNomName says :

    Over pekel nog: ik zie zojuist een filmpje op FoodTube waarin wordt gesproken over “een litertje zestig jaar oude pekel” dat een kok cadeau kreeg van een Limburgse slager.

    Zoals bij azijnmoer, een houten slakom of de ‘eeuwigdurende bouillon’ uit de klassieke keuken werkt het dus ook bij pekel: je kunt het bewaren en het wordt alsmaar beter!

    (Ik vraag me af wat er met die eiwitten gebeurt, of dat –en hoe– je die er tussentijds uit filtert… Op naar Limburg, ouwe slagertjes stalken!)

    • pawi says :

      Vandaag waren er slagers in Amsterdam om hun “ateliers” open te stellen. Hopelijk heb je er gebruik van gemaakt, NNN. Dan had je deze lange pekel bewaargeheimen kunnen ontfutselen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: