detroit pizza

Eerst even een plaatje, om de mengse reeds te inspireren de eerste belangrijke stap te doen, te weten het maken van het deeg.

Dat dient namelijk een avond tevoren te gebeuren, of uiterlijk op de vroege ochtend van de dag zelf, maar dan moet je niet om 5 uur willen schaften.

Een belangrijk aspect van de Detroit Pizza is namelijk –naast nog wat andere– is namelijk de luchtige, zachet, chewey maar ook crispy bodem.

En die bereik je alleen met een slap deeg (70%) dat je lang (8 tot 20 +1 uur) laat rijzen.

Na eigen probeersels bevalt me de wittebroodmix van Aldi me uiteindelijk het beste.
Andere wittebroodmixen zullen ook voldoen, maar vermijd beslist die mixen voor pizza, in dit geval.

Een mixer met deeghaken komt hierbij goed van pas, want het deeg wordt wat natter aangemaakt dan op de verpakking wordt aangegeven: met 350 ml water i.p.v. 300. (Standaard brooddeeg is 60% water, dit dus 70%: zodoende.)

Machine laten draaien tot deeg een bal vormt, na zo’n 10 à 15 minuten. Met de hand kan ook, dat duurt een half uur. Met één hand maar kneden, de andere gebruiken om met een schrappertje het deeg van de handen te halen. Geen bloem op het werkblad, gewoon doorkneden tot het weer los komt.

Heb je het deeg, doe het in een zeer ruime kom, dek die af met magnetronfolie (die met gaatjes dus) en/of alleen een klamme theedoek en zet in de ketelkast of een ander warm, rustig plekje. 8 tot 20 uur niet naar omkijken.

(250 gram bloem is genoeg voor 2 personen en rijst tot zo’n 2 liter, pas op!)

Tot zover het deeg.

Zometeen nog meer over de Detroit Pizza, en hoe die verder gemaakt wordt….

deeg(1)

Geeft niks, gaan we zo wat aan doen.

Nu eerst even wat over Dertoit style pizza:
Daar hoorde en las ik over en die leek me na Robocop, de </i>Cadillac Coupe de Ville</i> en Techno het volgende bewijs dat die stad misschien wel failliet maar zeker niet dood is.

Hij is namelijk héél anders dan andere pizze en pizza’s.

Zoals gezegd dus die bodem: die wordt gebakken in een rechthoekig blik, zodat er zoveel mogelijk lekkere knapperige randen en hoekjes aan zitten.
(U en ik gebruiken een traditioneel broodblik, die waar oma ook cake in bakte.)

Het deeg is wolkig en lekker kauwbaar tegelijk, en de korst hoort krokant en een beetje gecarameliseerd te zijn.

Die truuk heb ik doorgrond:
Vet het bakblik in met boter en bestuif het met poedersuiker!
Klop dat er zo veel mogelijk weer uit, en bestuif nogmaals met bloem.

Een ander bijzonder aspect van deze dikke, broodachtige pizza –die nog het meeste lijkt op de Siciliaanse zachte pizza, zoals je die ook in Berlijn en Rotterdam in de jaren ‘80 al aan vierkante stukken kon kopen.

Maar het meest bijzondere is de tomatensaus: die gaat er als laatste op, in een dikke streep over de andere ingrediënten!
Dat geeft een heel andere mond- smaak- en eetbeleving, fascinerend.

Van die andere ingrediënten verdient ook de kaas speciale aandacht. Die gaat als eerste rechtstreeks op het deeg, da’s één.

Meestal worden er drie kazen gebruikt, twee kan ook, en, maar, zeker géén Mozzarella.

Eén kaas mag een neutrale, jonge van het type Goudse zijn, geraspt.
Edam of Cheddar of Passendale kunnen prima, de eventuele tweede mag naar believen een wat ‘kaziger’ smaak hebben, dus Oude Goudse of wat je lekker vindt, maar die kan ook achterwege blijven.

De andere belangrijke is harde Italiaanse kaas van de Po-vlakte, dus Parmezaan, Grana Padano of Pecorino.

Die strooi je rondom aan de randen van het deeg, tegen het blik, ook weer voor dat fameuze korstje, dat zo’n belangrijk deel van deze heerlijke versnapering is.

Maar voor het zover is moet het deeg eerst terug in ‘t gelid.

Kneed het daartoe stevig door, tot het weer een normmale deegbal is.
Knip of steek die bal in tweeën, rek er een worstje van en bedek er de gehele bodem van de vorm mee.
(Gebruik één portie deeg per vorm: individual pizza, just like in Detroit)

Dek de vorm af met magnetronfolie en/of een klamme theedoek en zet nog een uur te rijzen.

Zet in de tussentijd de oven op 10, tot liefst zo’n 280º of meer.

De vorm met het gerezen deeg bestrooien met kaas zoals bovenstaand omschreven, dan bestrooien met kleine blokjes paprika –ja, echt– worst en/of ham en wat plakjes zwam. Niet teveel troep, gewoon wat fliebers.

En dan als laatste lepel je er een flinke streep vrij dikke pizzasaus overheen.

Just pop it in the oven (en brand je klauwen niet) en met 8 à 10 minuten is het handeltje gaar, bloedheet, knapperig en verrukkelijk.

De randjes even helpen, dan wip je het ding zó uit z’n vorm. (Niet keren, i.v.m. saus on top…)

Lang verhaal, maar zo gepiept, in twee simpele, korte fases.

“Een kind kan…”  je hier trouwens beter niet mee opzadelen, i.v.m. benodigd beleid in het algemeen en slap, lastig deeg in het bijzonder.

 Image
NaamNomName
Advertenties

2 responses to “detroit pizza”

  1. Apiedapie says :

    Prima doorwrocht recept. Ik ga het niet proberen want ik houd niet genoeg van pizza om me dit gedoe allemaal aan te doen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: