Acar Campur; Fortuna-Sittaridia Combinatie- IJsselmeervogels, null null.

atjar
Ik maak altijd een zeer simpele atjar tjampoer, gelijkend op die welke je in een potje kunt kopen, maar dan lekkerder, want frisser en knapperiger.
Daarvan geef ik je het recept, al zijn er ook veel uitgebreidere, ‘authentiekere’. Dit is die van Conimex maar dan verser en frisser zeg maar…
Ik maak nooit grote hoeveelheden, want dat heeft prijstechnisch geen voordeel –zoals bij jam of siroop van seizoensfruit–, bovendien vind ik het ‘vers’ het lekkerst; da’s de voornaamste reden dat ik het zelf maak.
Ik neem als volgt:
– 250 à 300 gram witte kool, in zeer fijne reepjes gesneden. (Da’s ± een kwart kool, maar ik laat mijn kolen altijd heel en pel ze blad voor blad. Zo doe ik maanden met één kooltje!)
– 150 à 200 gram winterpeen, in alumettes. (Da’s ± een flinke wortel. Een stuk of drie flinke waspenen uit de super werkt ook, want tegenwoordig zit door bijna ieder worteltjes-ras winterpeen gekruist.) Terzijde: alumettes maak ik met een ‘Usuba’, een geniaal Japans groentenmes, maar gaat ook met een niet-te-dunschiller of scherpe kaasschaaf; plakjes maken en die tot sliertjes snijden met –desnoods– een aardappelschilmesje. (Een ‘Molen Messer’ van Robert Herder valt aan te bevelen…)
– 1 rode peper (twee mag ook, maar vind ik persoonlijk te pittig)
– 1 grote ui, gehalveerd en in dunne ringen
– 2 tenen knoflook, gepeld en gekneusd/gestoten
– 2 theelepels gemalen koenjit, geelwortel
– Optioneel: 1 stukje verse gember,geschild en in een waaiertje gesneden
Voor de oplegvloeistof:
– 2 koppen azijn, ± een kwart liter
– 2 eetlepels kristalsuiker, eventueel meer of minder, afhankelijk uw wens (en de zuurgraad van de gebruikte azijn. Ik gebruik 5º, in Frankrijk is het standaard al 7º meen ik, en sommige azijn is er wel 13º: die moet je niet hebben!)
– 1 flinke mespunt zout
Modus operandi:
1) Zorg dat er een schone, afsluitbare glazen pot klaar staat waar het eindresultaat in past en kan worden weggezet.
Ik gebruik daartoe een lege mayonaise-pot van 600 ml, dat past bij deze hoeveelheden ‘ongeveer precies’. Bovendien hebben deze potten een brede opening, in tegenstelling tot bijvoorbeeld een appelmoes- of bruinebonenpot, en ze passen in de deur van de koelkast… Enfin. Pot en deksel afwassen met heet water, pot daarna vochtig in de magnetron voor een minuut.
(Alvorens uiteindelijk de dop er op te draaien er eerst een stukje cling film over spannen)
2) Neem een RVS kookpan, doe daarin de azijn, de suiker, de koenjit en het zout en breng roerend aan de kook.
3) Voeg alle groenten toe, laat al omscheppend weer aan de kook komen en kook alles 2 minuten zachtjes door.
4) Verwijder de gekneusde knoflooktenen en het eventuele gemberwaaiertje
5) Stort alles in de schone pot, dek af en draai dicht. Laat de pot ondersteboven afkoelen.
Daarna rechtop en donker wegzetten, in de koelkast bijvoorbeeld, waar het geopend nog zeker een paar maanden goed blijft.
Nog een tip: het kan geen kwaad om de maten en gewichten over te nemen, aan te houden –calibreren– en ze direct na het proeven aan te passen, om tot een atjar te komen die u persoonlijk het meest aanstaat. De volgende keer dat je ’t maakt weet je meestal niet meer wat er ook al weer niet helemaal perfect was.
Zo gooi ik er zelf nog twee eierdopjes water bij, of gebruik 3,5º azijn, en het zou kunnen dat u bijvoorbeeld meer of minder suiker, zout of rode peper wenst.
Wat natuurlijk ook kan is proeven als het nog in de pan zit, en het dan nog aanpassen. Maar zorg dan wel dat het product goed koud is bij het proeven, want warm smaakt het héél anders!
*TIP* Leg ruim tevoren een bord of marmeren (kaas)plankje in de vriezer. Een plukje atjar is daarop in een paar tellen afgekoeld. Werkt ook met jams, chutneys, siropen, e.d.
Overigens en terzijde, met betrekking tot Tropisch Zuur: voor zoetzure komkommer gebruik ik –naast suiker– ook een héél klein beetje saccharine; die kunstmatige zoetstof uit de 70’s –iets wat ik normaal niet moet, in niks, ook geen stevia of andere meuk– en wordt traditioneel door Chinezen en Surinamers gebruikt (ook wel ‘Chinese suiker’ genoemd en ’t wordt verkocht per gram… Nee, geen brown sugar 😉 
Het heeft een ‘diepere’ zoetkracht, is minder ‘filmend’ dan suiker, waardoor de komkommer wat ‘stroever’ en frisser blijft. De licht bittere bij- en nasmaak van saccharine vult perfect weer aan wat er inmiddels helemaal uit de komkommers gekweekt is. Hoewel ik laatst weer gele komkommers zag: die zijn bitter en zo te eten. (Die met die wratten moet je stoven, ander verhaal, maar wel ook bitter.)
Wat me weer aan Italië doet denken –ik woonde en kookte ooit in Venetië–, daar heet een komkommer een peppino, en zijn ze dól op bittere smaken, in eten en drinken.
Alleen al het Italiaanse woord, amaro, klinkt toch veel lekkerder, liever, ronder, vriendelijker, verlokkelijker  dan het weerbarstige, onvriendelijke, in zichzelf gekeerde en stekelige woord ‘bitter’?
En over die prachtige, práchtige stad (prách-tíg!) gesproken: Probeer –als u de digitale toegangswegen hebt– de eerste aflevering van het onlangs op de BBC uitgezonden reis/kookprogramma “Rick Stein, From Venice to Istanbul” te bekijken: de eerste kook-ducu die Venetië toont zoals ik het ook ken, met de markten en lokale eethuisjes waar geen toeristen (mogen) komen, en met –volslagen correcte en authentieke– recepten uit de eerste hand. Plus oude bekenden, zoals Arrigio Cipriani die ik onderlaatst op NRC nog memoreerde, toevalligerwijze, en Francesco Librai van Antiche Carampane, waar ze ‘te dom zijn om pizza te bakken’ maar met zo’n beetje de beste authentiek Venetiaanse dagmenu’s. Heerlijk, kortom, ook voor wie het niet kent!
Ik downloadde –heel ouderwets– via een torrent, maar er zal ook een hippere wijze zijn om terug te kunnen kijken.
Oh ja, dat kookboek voeg ik bij.
“Pak-aan, dan hebbie wat!”
Heel veel recepten zijn overigens niet te vreten, naast dat het er véél te veel zijn en dat het enorm beroerd geschreven is, maar er zitten zeer zeker goede ‘Indische’ recepten tussen, dus de Hollandse varianten van Indonesische gerechten uit koloniale en post-koloniale tijd.
(Ik zit er al lang aan te denken een bewerking te maken, een boek waarin ook wat geschiedenis van ‘koken op de Hollandse krijgsschepen’. En beeld! Plaatjes, veel plaatjes! Titel wordt ‘H.M.S. Blauwe Hap‘ Indisch Kookboek der Koninklijke Marine. Van de Britse Royal Navy weten we –van Churchill– dat die zo succesvol was wegens het al eeuwen onveranderde bewind van “rum, sodomie en de zweep”; voor de Jantjes is dat dan wellicht “Heineken, kroepoek en de Leesmap”.
(Ik weet uit eerste hand dat er op een manoeuvre of missie acht blikken bier per man per dag mee gaan, op een fregat –200 man operationeel– al gauw zo’n 35.000 blikkies heen en weer naar Curaçao in ongeveer een maand. Als eerste aan boord: er wordt een kiel mee gelegd, letterlijk! Als men dan weet dat er gedurende dienst en tijdens oefeningen en manoeuvres niet gedronken mag worden, en begrijpt dat er in zo’n maand maar een vier- of vijftal momenten zijn waarop men dat bier mag en kan drinken, dan kun je uitrekenen dat er op die momenten minstens zo’n 36 blikjes, dus zes sixpacs oftewel anderhalve tray de man doorgheen jassen. Want het is allemaal op als ze terugkomen! Bizar…)
Dat overigens allemaal terzijde, maar ik sprak u alweder een tijdje niet; drukke dagen, en warm ook, en zo.
Ik groet u recht hartelijk, en wens u een smakelijke atjar tjampoer (Acar Campur;  Fortuna-Sittaridia Combinatie- IJsselmeervogels, null null.)
NaamNomName
Advertenties

17 responses to “Acar Campur; Fortuna-Sittaridia Combinatie- IJsselmeervogels, null null.”

  1. lummel says :

    Ik vroeg NaamnomName of hij een recept van Atjar Tjoempoer kon geven, ik ga namelijk Inonesisch koken voor een zootje vrienden van me en atjat tjoempoer mag daar natuurlijk niet bij ontbreken.
    Veel plezier met het lezen van het recept, maar ik raad u aan tot het einde door te gaan.
    Het kookboek waar het overgaat stond in een reactie van NaaamNomName op één van de recepten. Ik kreeg het maar niet gewonload. Vandaar dus het tweede deel.

    • Ilona says :

      Hoop niet te laat, maar je gado-gado recept stuur ik je straks op.

    • pawi says :

      Een prima recept en goed te doen voor de thuiskokkin.
      Doet me ook terugverlangen naar zelfgemaakte piccalilly. Voor zwangere vrouwen onweerstaanbaar.

      Ik zie uit naar de eerste editie van ‘H.M.S. De Blauwe Hap” en zou dan graag een gesigneerd exemplaar willen bestellen van de eerste druk, hardcover.

  2. Rob Alberts says :

    Dank voor dit heldere en lekkere recept!

    Smakelijke groet,

  3. Bertie says :

    Dat is nog eens een reept, uitgebreider kan niet. Met een verhaal erbij, leest lekker weg. Heineken bier werd overal bezongen, tot in NNG aan toe. Ik ken de verhalen 😀
    En nu aan dat boek!
    Voor mij meer waard dan de voetbalscore. (sorry).

    • NaNoNé says :

      Ja, dat verhaal was een zijsprong, surrie, en het kookboek had ik –voor Lummel’s gemak– als pdf-bestand toegevoegd aan het mailbericht dat hierboven intergraal is overgenomen.

      Iedereen kan het bekijken of downloaden via onderstaande link:
      http://www.kvmo.nl/images/pdf/algemeen/indonesischkookboekselamatmakankoninklijkmarine1269977934.pdf

      Zelf ben ik niet zo’n fan van Heineken bier, maar geef toe dat het beter is dan menig ander bier en dat we op dat vlak in Nederland gezegend zijn, maar wat is eigenlijk NNG? (‘Napoea Nieuw Guinea’, het Noorden, zeg maar? Ik gok!)

      En die voetbalscore, tja… Dat was een terzijde die een eigen leven is gaan leiden als kop.

      (Ik associeerde het Indonesische woord Campur met de naam ‘FC Cambuur’, en die associeerde weer met andere illustere voetbalteam-namen, zoals ik me die van vroeger van de radio (of televisie?) herinner.)

      Maar dat boek dus bij deze.

      • Bertie says :

        Het boek biedt veel fijne recepten, ik heb het meteen bij de bladwijzers gezet, dankdank.

        NNG betekent Nederlands Nieuw Guinea, zoals dat toen nog heette, WestPapoea of Irian Jaya.
        Mijn echtgenoot bracht daar zijn dienstjaren door, ik ken dus de bier-verhalen.Persoonlijk heb ik liever een Brabants biertje, Bavaria.

        Een verhaal bij het recept voegt iets toe, laat maar komen 😉

      • Rob Alberts says :

        Dank voor de uitleg van NNG.
        Irian Jaya is vast een mooi land met prachtige inwoners!

        Vriendelijke groet,

      • lummel says :

        Ah, ik had het begrepen als een verwijzing naar Herman Tjuiphof: de tjup is in de tjuip

  4. lummel says :

    Herman Kuiphof sprak de naam van Ove Kindval uit als Tjindval. Toen de club uit 010 de Europacup won kopte een krant: de tjup is in de tjuip!
    De titel van het gerecht heb ik erboven gezet. Ik wou ook even lollig wezen.

  5. lummel says :

    Nederlandse foebalklups hebben de mooiste namen. NAC Noad Advendo Combinatie Nooit Opgeven Altijd Doorgaan Altijd Doorgaan Voor En Na De Overwinning Combinatie. Of WVHEDW waar ik zelf nog een blauwe maandag zaterdag voetbal gespeeld heb. Wilhelmina Vooruit Hortus Eendracht Doet Winnen

    • Bertie says :

      De titel is een hoofdstuk apart ;).Tjuiphof herinner ik me nog en ook hoe er gespot werd met zijn Tjindval.
      Wat afkortingen betreft weet ik alleen waar Heineken voor staat maar dat weet je waarschijnlijk zelf ook.

      Rob, het schijnt een geweldig en rijk land te zijn, rijk aan grondstoffen, waarvan de exploitatie te kostbaar was. Misschien nu nog.

    • NaNoNé says :

      In Vlaardingen heb je nog RKWIK, oorspronkelijk de Rooms-Katholieke Boys ‘Willen Is Kunnen’.
      (Andersom kan ook, zoals bijvoorbeeld de Haagse Golf. Officieel heet die KHGCC, Koninklijke Haagse Golf en Country Club. Tofste baan van ons
      land overigens, en het clubhuis valt ook beslist niet tegen, zacht uitgedrukt.)

      Van foeballe weet ik trouwens verder nagenoeg niets. Die ouwe namen zijn jeugdherinneringen, uit de tijd dat ik nog in de box zat en ‘Langs de Lijn’ niet kon ontvluchten of omschakelen…
      Wel spreek ik geregeld met Bob van Persie, vader van de beroemde Robin, maar dat gaat meestal over kuns, merziek, polletiek, (of over onze gemeenschappelijke tandarts; “een tóóvenaar!” roept altijd wel één van ons dan) maar nooit over sport.

      En ik was eens op een klein soireetje ten huize van de vrouw van een vriend en daar waren nog een paar stellen, om vanaf het balkon naar voorbijrazende racewagens te kijken –Monaco aan de Maas–. Pas aan het eind van de genoeglijke middag vroeg ik aan mijn nieuw verworven kennissen Orlando en Quinty “wat voor werk ze eigenlijk deden”. Hij bleek profspeler bij Feyenoord, zij presentatrice bij SBS. Achternaam allebei Trustfull.
      Ik moest bekennen hen beiden nog nimmer aan ’t werk te hebben gezien, of überhaupt te hebben gezien. Dat was wat men noemt een awkward situation.
      ‘Niets is betrekkelijker dan roem’ echter, moge maar weer eens blijken.

      (Oh ja, nog mooier welhaast is als iederéén zo reageert –of eigenlijk dus als niémand reageert. Ik verklaar mij nader: in 1996 schonk de firma Nike een basketbalveldje aan een Rotterdamse achterstandsbuurt en om dat te openen kwamen er twee Amerikaanse spelers, te weten Penny Hardaway van Orlando Magic en Scottie Pippin van de Chicago Bulls en het Olympic Dreamteam van dat jaar. Die laatste behoort tot de top drie van het basketbal –beste verdediger ooit– en kon in de VS toen al niet zonder bodyguards en/of politie-afzettingen de straat op.
      Nu voelt u ‘m al aankomen: hier in Rotterdam was slechts een klein handje pers aanwezig en het publiek bestond louter uit wat wegens een gelijktijdig plaatshebbende ‘sportdag’ toch al aanwezige basisschool-kinderen en hunner juffen. And nobody gave a damn!
      Aansluitend was er nog een ‘press conference’, die had plaats in de kantine van het naastgelegen wijkzwembad, een somber, doorgerookt zaaltje in een bakstenen utiliteitsgebouw uit de jaren ’80. De tiental aanwezigen bestond uit wat pers en wat pottenkijkers ‘met een pasje’ en waren er meer om toe te kijken dan om deel te nemen. Iedereen stond elkaar een beetje aan te kijken en iedereen wachtte tot ‘het’ zou beginnen. En dat gebeurde niet, want niemand had wat te vragen…
      Een mannetje van Nike redde de situatie door de aanwezigen te bedanken voor hun aanwezigheid, waarmee we aan het einde zijn van deze enzovoort enzovoort.

      Nou dat dus.

      • Bertie says :

        Tranen in de ogen. Van het lachen dan.
        Hoewel we allemaal de sportprogramma’s van man en vader ontvluchtten, kregen we nog wel (te) veel mee; in ieder geval die van Nederlandse foeballers.

      • Rob Alberts says :

        Mijn vader werd boos als ik door de voetbal- en toto uitslagen kletste.

        Nu heb ik nog steeds niets met voetballen.

        Vrolijke groet,

      • pawi says :

        Ik zat op WIK zwemmen, willen is kunnen, en dat bleek niet helemaal te kloppen. De enige wedstrijd waarbij ik een (tweede) prijs won, met rugzwemmen, was die met slechts twee deelnemers. Ik wilde wel de eerste zijn.

        Later zat ik bij NTO, Nu Tezamen Ondernemen, een alliantie tussen twee voormalige concurrenten op sportgebied.

        En af en toe rijdt nog wel een Samen Rijdend Verder langs, hoor je tegenwoordig niet veel meer van. Wat zouden ze met die prachtige grote camperachtige bussen hebben gedaan?

  6. lummel says :

    Het leukste sportprogramma dat ik ooit gezien heb was: Oebele is foebele

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: