Koningin Astrid en Hete Bliksem

kruiderijtje

Toen ik nog maar net in het dorp woonde waar ik nu nog steeds woon, ging ik voor het eerst naar de markt. Een keer per week wordt daar kaas, brood, fruit en vis verhandeld.

Bij de appels en peren stond ik naast een kleine oude man, hij had zwarte –op de gebogen rug bruin verkleurde- corduroy jas aan, grijze pet op het hoofd, houtkleurige klompen aan de voeten, slimme blauwe oogjes.

Hij vroeg wat ik zoal wilde kopen. Ik zei: appels aardappels en uien, voor hete bliksem. Dat keurde hij goed. Welke appels dan, dame? Goudreinetten leken me wel goed. Hij vertrouwde me toe dat het gerecht met appels voor de helft bestond uit goudreinetten en voor de andere helft uit Koningin Astrid appeltjes. Dat zijn zoete appeltjes. Zo deed zijn moeder het, en zo hoorde het. Ik vond het een wijze les. Alleen, hoe kom je aan die appeltjes?

Koningin Astrid

Verloofd met Leopold, verliefd zelfs. Ze vloog hem om de hals toen ze hem ontmoette in Antwerpen. Ze reisden samen incognito, en hen overkwam een ongeval. Hij reed, was afgeleid door iets wat zij aanwees, raakte van de weg af, reed tegen een perenboom, en kwam daarna tegen een andere perenboom tot stilstand. Astrid was uit de auto geslingerd. Ze was op slag dood. Zo’n mooie vrouw, zo jong nog, zo wars van regels.

Het gebied heet Küssnacht. De grond is door Zwitserland aan Leopold geschonken. Hij liet er een kapel bouwen. Naast die kapel en de perenbomen staan ook nog appelbomen.

Die vijf (5) appelbomen heeft de Belg Dirk Vanden Eynde

weten te achterhalen en heeft hem nu in zijn boomgaard groeien.

Hij noemt het ras “Küssnachter”

Recept voor Hete Bliksem

In huis halen: olijfolie, ui, aardappels, appelen (deel goudreinet, deel koningin Astrid appeltjes), peper, zout, piripiri, kaneel, nootmuskaat.

Belangrijk: neem gelijke volumes aardappel en appel, niet qua gewicht maar qua volume dus. Teveel appel maakt het te nat, en is niet goed te corrigeren. Teveel aardappel maakt het te droog, maar is op te lossen met boter, room, wijn, water, of een variant van deze vier.

Fruit eerst de geschilde en in stukken gesneden aardappel op een zacht vuurtje in de olie. Dan de grof gesnipperde ui, lekker zacht mee laten garen. Daarna piripiri (niet te zuinig, tenzij je potje bijna leeg is), versgemalen peper, zout, kaneel en nootmuskaat toevoegen.

Als alles lekker zingt in de pan, de schoongemaakte appels erbij.

Toedekken met een beetje water, het hoeft niet onder water te staan, liever niet zelfs.

Laat een kwartier rustig koken. Eventueel afgieten. Of juist vocht toevoegen.

Daarna de stamper erin. Niet never nooit de staafmixer.

Serveer met gebakken lever & spek, of met bloedworst, of met een bal gehakt, en drink er een lekker biertje bij.

En denk aan de liefde van Koningin Astrid, die het beste voorhad met haar gezinnetje. En aan Dirk Vanden Eynde, die de appelboompjes op Küssnacht redde van de ondergang.

pawi

Advertenties

13 responses to “Koningin Astrid en Hete Bliksem”

  1. lummel says :

    Mijn opa maakte vaak hete bliksem. Heerlijk, Ik ga dit snel eens aan de Fransen voorzetten. Bedankt pawi

  2. pawi says :

    Hartelijk dank voor het plaatsen, lummel.
    Jouw verse worst zal het hierbij ook goed doen, a la nature dan.

    En hier het bijbehorende muziekje, van de grootste dichter uit België:

  3. Bertie says :

    De laatste keer dat ik dit at was ik nog een kind, ik ben benieuwd of ik er nog steeds dol op ben. Ik ga het van de weken maken
    Met Brel op de achtergrond 😉

  4. Rob Alberts says :

    Met plezier gelezen!

    Het is nooit mijn lievelingsgerecht geweest.

    Maar de extra info neem ik met plezier tot mij.

    Smakelijke groet,

  5. Ilona says :

    Mooi verhaal pawi!
    Hete bliksem heb ik geloof ik nog nooit gegeten.
    Wel gebakken bloedworst met gebakken appel, piepers en rode kool erbij; dat komt ietwat in de richting.
    Mijn vader noemde dat gerecht ‘karachi’ omdat hij wel wist dat bloedworst er bij ons niet in zou gaan.

    • Ilona says :

      Correctie: Niet dat gerecht maar de bloedworst noemde mijn vader karachi

      • pawi says :

        Inventief, die vader van je. Had hij (muzikale) banden met Pakistan?

        Mijn vader was meer van het verdoezelen van foutjes. Had hij per ongeluk zout in plaats van suiker in de Brinta gedaan, deed hij er een dikke laag chocolade hagelslag overheen. Iets wat we anders alleen op zondag mondjesmaat op de boterham mochten doen. Het resultaat was niet te eten, maar we aten het toch. Sympathie maakt vieze Brinta lekker.

  6. Rebelse Huisvrouw says :

    Hete Bliksem – ik ken de naam maar ik heb het nog nooit gegeten. Misschien ga ik het wel eens proberen. Recept van de peren met Fourme d’Ambert had ik je trouwens nog niet gegeven: brokkel de kaas in een schaal. Daaroverheen plukjes wit brood (groter dan dobbelstenen). Leg wat halve peren (uit blik) er overheen, de oven in tot de kaas gesmolten is en het brood knapperig en je blijft eten!

    • pawi says :

      Ah, dankjewel Rebelse Huisvrouw. Klinkt alsof het in een handomdraai gemaakt kan worden. Ik ga hem maken met rijpe peren, daar is het nu precies het goede seizoen voor.

  7. Ilona says :

    @pawi op 20.39, want er is geen antwoordruimte beschikbaar, dus dan maar hier.
    Nee, geen enkele band met Pakistan; gewoon een woord wat er in hem opkwam op dat moment.
    Erg sympathiek van jullie om de Brinta toch op te eten. Zo was ik niet echt. Ik hoefde bijvoorbeeld geen koffie meer die door hem werd gezet. Als wij aan de afwas waren, zette mijn vader koffie en kreeg hij meestal een niesbui. En als de koffiefilters op waren, trok hij zijn zakdoek weer uit z’n broekzak.. De rest laat zich raden.
    Maar we dwalen af, bliksems nog an toe.

    • pawi says :

      Wel alle appeltjes! Nu is er wel reactieruimte.
      Dat je vader altijd nieste in de koffiefilters had misschien een bijbedoeling: niemand anders dan hij beliefde koffie. Zoiets?

      Ik ga nog even verder met onze ervaringen van vroeger. Onder het hoofdstukje “mislukt”. Of “Had beter gekund”. Ik heb er al een staan bij lummel over tarte latin met peren, die paars verkleurden door toevoegen van honing.

      Mijn moeder had ooit een kip gekocht om in de oven te braden. Dat er in die kip nog plastic zakjes zaten met ingrediënten had ze over het hoofd gezien. Weg zondagse maaltijd! (Kip was een feestgerecht in die dagen).

      Daarna hebben we nooit meer kip gegeten, tot we uit huis waren en de chili con carne eens een keer wilden vervangen.

      • Ilona says :

        Mijn vader nieste niet in de koffiefilters, maar in een katoenen, geruite zakdoek, die hij ook op een gegeven moment in de mand met strijkgoed wierp, waarna de werkster aan mijn moeder vroeg, terwijl ze de zakdoek uiteen trok, of deze ook gestreken diende te worden.

        Kip, ja dat was ’s zondags een feest. De soepkip werd, inclusief de ingewanden, eerst tot soep gekookt, met o.a. veel te veel foelie. De poten en de romp werden later opgebakken.
        Dat de soepkip eerst tot soep werd gekookt was om het vlees malser te krijgen, zoals de Antillianen dat effect bereiken door taaie kippen eerst te marineren:

        https://lummel.wordpress.com/2011/03/12/188/

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: