Platte piepers

plattepiepers

Weer een titel die bezoekers zal aantrekken. Platte piepers.

In ons aardappeleterslandje is een recept voor aardappelen natuurlijk niet iets om uit je dak te gaan schreeuwen.

Maar het minst gelezen kookblog ter wereld waagt zich eraan. Platte piepers dus.

Koop een kilo nieuwe aardappelen (geen tweedehandsjes dus). In de schil ongeveer 15 minuten bijna gaar koken.

Tijdens het gaar koken moet u 6 teentjes knoflook pletten. Ook maakt u een plasje olijfolie (3 eetlepels) aan met drie takjes rozemarijn (heel fijn gesneden).

Haal de piepers uit het water en druk ze met een pollepel plat. (Heeft u geen beschaving en veel spieren kunt u het ook met uw vuist doen.) Ik heb spieren en beschaving en deedetdus met een pollepel.met een kwastje de rozemarijolie op de aardappelen kwastelen. Zout en peper.

Doe alles in een ovenschaal en laat het 20 minuten op standje 7 in de oven staan.

Haal het uit de oven en eet het op met iets anders. Drink er gerust iets bij.

ha die ouwe zappa

lummel

 

Advertenties

21 responses to “Platte piepers”

  1. lummel says :

    de site waar ik dit gezien heb zegt dat dit een Engels recept is. Dat komt mooi uit want ik ben best wel gek op de Engelsen.

    • NaamNomName says :

      Hey Lummel, laat u niks wijsmaken heur; dit is geen Engels recept!

      ’t Is Portugees, en daar noemt het ‘batata ao murro’; vrij vertaald ‘klappatatten’, of ‘aardappelslaag’.
      (De Duitsers noemen het Rostkartoffel: dat klinkt als kanonnenvuur, hongerklap en nazi-weduwen…)

      Misverstand over herkomst maakt ze echter niet minder lekker!

      (Overigens en terzijde: een door mij eerder gegeven beschrijving van verrukkelijk gebakken aardappelen “à la Oesterbar” is een openlijke* variant op deze ‘gepompte piepers’ met dien verstande dat ze in een pan met geklaarde boter (of ganzenvet) worden bereid.

      *) In het bijbehorende filmpje op FoodTube zegt de kok van de Oesterbar dat hun aardappels een variant zijn op ‘batata ao murro’.
      (Trouwens ook Joop Braakhekke deed en benoemde de zijne zo, in La Garage, jaren ’90, bedenk ik nu.)

      Oh: en vóór de Brio-revolutie maakte mijn grootmoeder ze zo!
      Vlak daarop werd zulks verboden: er was een ‘boterberg’ maar wij werden geacht –dun!– ‘halvarine’ op ons brood te smeren.
      (Mijn pa zei toen al: “dat bestaat voor de helft uit water en voor de helft uit kokosvet: mijn grootvader smeerde dat vroeger in zijn haar, maar toen heette het ‘pommade’.)

      In het Joegoslavië van Tito werd olijfolie gebruikt bij het zonnen.
      Spanjaarden waren zo stom het over hun eten te gooien, waar je dan ook prompt de schijterij van krijgt, dat weet iedereen…

      Maar fok die Spanjolen, deze batata-patatters benne oorsrponkelijk Portugees, dus.

      Molto bem, obrigado, desculpe, tem os artigos de cortisa?

      • Rob Alberts says :

        Ooit leerde ik een Spaanse aardappelomelet.
        Nu begrijp ik dat de Portugezen hun aardappels plat slaan!
        Wat zou van Gogh daarvan maken?

        Vrolijke groet,

  2. Bertie says :

    De titel is goed, de ingrediënten ook en de muziek het allerbeste, vooral na de eenheidsworstige dreunen van het songfestival.

    Zelf zou ik de piepers – de eerste nieuwe die ik zag zijn Malta’s – heel, héél erg dun schillen of schrappen. Kwestie van smaak maar ook voorzichtigheid. Aardappelen zijn nachtschaden, weet je nog, van biologie 🙂

  3. Rob Alberts says :

    Vroeger aten velen hier die piepers.
    De aardappeleters zijn nu nog wereldberoemd door dat schilderij van Vincent van Gogh.

    Misschien dat jouw recept in de toekomst ook zo in geuren en kleuren wordt geeerd?

    Ik ga het in ieder geval eens eten.

    Smakelijke groet,

  4. Ilona says :

    Nieuweoogstpiepers, en ook ouweoogstpiepers, zijn eigenlijk wel het lekkerst met hun jas aan.
    Wat gebeurt er als je de rozemarijn ook plet? Of mag dat niet.

    • Bertie says :

      De keren dat ik aardappelen in de schil proefde vond ik ze niet smakelijker dan zonder. Er was zo hoog van opgegeven dat ik de hemel verwachtte. Onterecht, helaas.

      • NaamNomName says :

        Bertie, ik begrijp je teleurstelling, maar met of zonder schil, het maakt echt veel verschil.

        Het effect van koken in de schil is tweeledig: niet alleen geeft de schil zelf smaak af, daarenboven houdt ze tijdens het koken ook smaak in de aardappel vast.

        Dat valt heel simpel proefondervindelijk vast te stellen.

        Waarbij ik overigens moet erkennen dat ze niet ineens naar asperges smaken, of zo, en dat je al een beetje een onderscheidende aardappeleter moet zijn, of althans, dat je al eerder aardappelen voor het lekker hebt gegeten –in tegenstelling tot als routineuze zetmeeltoevoeging aan de dagelijkse maaltijd, en dan gebruik ik nog niet eens het begrip ‘prak’, enfin.

        VB: Koop eens een kilootje ‘dure’ piepers op de markt of bij een AGF-specialist (ook wel ‘groente-juwelier’ genaamd, een gotspe) en kies dan voor òf voor kruimige, voor puree, òf voor vaste, voor salade.

        En schil dan de ene helft wel en de andere niet.
        Kook beide porties even lang.
        In geval van puree: gebruik een stamper voor de geschilde en een knijper voor de ongeschilde, en je ruikt het verschil al, nog voordat de melk en de boter er door zitten!
        In geval van salade: het is inderdaad makkelijker om tevoren te schillen, en je brandt je fikken aan die ongeschilde, want dat ontvellen moet als ze nog heet zijn, maar met rubber huishoudhandschoenen kom je een heel eind, zeker als je de aardappels eerst halveert met de botte kant van en mes.
        En dan zul je ook weer direct het verschil ruiken, en dus proeven.

        Welgemeend advies van en liefhebber: Neem eens een maaltje –in de schil gekookte!– Opperdoezer Ronde, of een –juist platte– Ratte d’ Ardêche, met niks anders dan een kluit goeie zoete boter erop en een potje fleur de sel bij de hand.

        Geen zoute boter. Beurre d’Isigny, iets Zwitsers, of beter nog, dat goud van Beppino Occeli, danwel iets biologisch lokaals van een Lieve Koe en idem baasje.

        Geen vlees, geen groenten, geen salade.
        Glaasje goed wit misschien: Moulin au vent, Pouilly Fusé, of wacht: Champagne natuurlijk!

        Uw dag kan niet meer stuk, gegarandeerd.

        Aardappels kunnen zó heerlijk zijn! Verrukkelijk zelfs.
        Met schil vooral.

    • NaamNomName says :

      Rozemarijn (alsmede tijm) beter niet pletten: de gewenste smaakstoffen zijn olie- en harsachtig en zitten bij die planten voornamelijk aan de buitenkant. (Daarom kunnen met name rozemarijn en tijm ook prima in gedroogde vorm worden gebruikt.)
      De plantensappen zelf zijn echter bitter en onaangenaam.

      Koks laten dan ook de takjes altijd heel en vaak maar een kwartiertje meetrekken: langer wordt vies.
      (Gehakte rozemarijn over aardappels is een uitvinding van Allerhande en doet ze naar zeep smaken. Een paar hele takken, halverwege erbij, even voor het eind verwijderd. Tijm idem.)

      • bertjens says :

        Wat lekkere aardappelen betreft, ik eet elk jaar Opperdoezers zodra ze er zijn. Die schrap ik voorzichtig, kook ze bijna gaar en stoof ze even met een kluit boter; meer is niet nodig, hoogstens een krop sla of verse worteltjes.
        Ook lekker vind ik Roseval. Die zijn gauw gaar en smaken heel goed met groenten e rundjus.

        Wat gedroogde tijm aangaat, dat ljjkt meer op harde splintertjes en voelt niet goed in je mond. In de vijzal laten ze zich niet helemaal pltten. Ik zou het in poedervorm willen maar dat is er niet.

  5. Bertie says :

    Waarom word ik niet gemodereerd??

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: