Uit de Morvan: Parelhoen

hoen.jpg

De Morvan is een gedeelte van Bourgondië. Behalve heuvels en koeien heb je daar nix. zeker niet nadat ik de allerleukste vrouw van de wereld er vandaan gehaald heb.

Het is koud in de Morvan in de winter. Ijzig koud. Dus eet je daar goede stevige kost. Een beetje zoals in Groningen.

Naar de poelier een parelhoen te kopen, dat is een grote grijze kip met heerlijk vlees, een beetje wildachtig. Of een paar parelhoenachterpoten, u ziet maar. Dan naar de slager om een flink stuk spek (ik kocht gerookt buikspek). Bij de groenteboer gaat u voor een paar handen vol wortelen, een paar uiden, en een grote groene kool.  En een paar piepers in de schil. Nu een fles witte wijn halen en een glas water. Had u nog een beetje fond-de veau in huis?

Snijdt het hoen in stukken en braad ze aan. Haal ze uit de pan. Nu de in stukken gesneden wortelen, uien en spekkies aan bakken. Tijdens dit bakken blancheert u de groene kool bladeren.

Hutsel de groene kool bladeren met het spekkies/wortel/uien mengsel en giet er een glas water bij. ook de hoenderdelen mogen erbij. Giet een groot glas witte wijn en de fondevo erbij. Ook de aardappelen moeten erin. Deksel erop en laten pruttelen. Minstens 1 1/2 uur. (morgen opgewarmd is het nog veel lekkerder.)

Oja een bouquet garni pruttelde ook lekker mee.

Eet het op en drink er een rode wijn bij. Ik heb een Cote de Duras ontdekt (uit het zuid-westen van Frankrijk: vol rood maar niet tannique en voor minder dan 5 Euro)

Muziek vandaag van ome Bob die een prijs heeft gekregen

Advertenties

12 responses to “Uit de Morvan: Parelhoen”

  1. lummel says :

    en vergeet niet om een stokbrood te kopen om te zoppen!

  2. Corja says :

    Hé, heerlijk weer! In meerdere betekenissen. In elk geval bedoel ik: leuk om je weer eens te zien verschijnen op het wep! 😉

  3. NaamNomName says :

    Hep men in de Morvan dan ook ‘Boules des Oeufs’ zoals in Groningen ‘aiballen’? (“Boule des Oeufs” is net zo min Frans als “Aibal” Nederlands is, volgens mij en terzijde. Ik zou wel eens een Morvanois tegen een Groningant willen zien boksen. Naakt, in een aquarium. Ook terzijde. Ahum.)

    *Tip NL* Parelhoen ligt nu bij de Lidl, voor weinig.

    (En in ’t Engels is het Guineafowl, ‘guineese vogel’, niet te verwarren met het ‘guineese biggetje’ –overigens beide niet uit Guinea, en die laatste is bekender als ‘cavia’ en kost zo’n € 12 per kilo als je ze levend koopt– en die parelhoenders komen uit Tsjechië, dus ook niet uit Guinea. Enfin. Vraag niet hoe het kan, profiteer ervan!)

    Trouwens, leuk voor Bob, feli en flap, maar de Drs. P. C. Hoofdprijs gaat hij natuurlijk nimmer nooit niet winnen. (@linguisten: 3X min = min!)
    (En zo staat er ook nog nergens een standbeeld van Frits van Turenhout.)

    Terug naar de keuken nog even –want daar gaan het toch over hiero–:
    Ook deze week, bij die zelfde Lidl, potjes fondevo, fondevolai, fondebuf en fondeziebjee voor weinag.

    Lidl: Ik zou aandelen motte nemen, of als blogger moeten gaan bloggen. Maar hun croissants zijn kut en de meeste wijn is niet te zuipen. (Of je moet van ‘bloebent’ en ‘sjem’ houden, en van alcoholisch australisch ananassap: ieder zijn meug, ik weet dat het bestaat, zoals er ook… nee laat maar.)

    Fijn parelhoenderreceptje: het heeft al;tijd wat nodig, en deze manier lijkt me lekker, ja.

    (Terzijde: onderlaats supersupersuperzoete Turkse sultana’s gegeten (die pitloze druiven). Dat met een duifje of een fazant! (Fazant duurt nog een dag of wat, geen week meer volgens mij, dat men die weer uit de lucht mag knallen. Aanstaande zaterdag volgens mij…)

    Heerlijk!

  4. NaamNomName says :

    *P.S. @ hestek# Fazanten Knallen*
    Surrie pedon aan de vrouwtjes, voor ‘fazanten uit de lucht knallen’, dat ken meschien een beetje ruw zijn over gekomen.

    Maar als je dat niet wil, dan ken ze ook gewoon lokken met voer, verblinden met een lamp en dan dood slaan met een stok. Snags dan. Overdags werkt dat met die lamp niet natuurlijk.

    Nobelprijs voor zijn totale oeuvre alsmede het kortste gedicht op muziek ooit: ‘Bird is The Word’ van Trashmen. (Gerald Emanuel Trashmen, née Gerard Emmer von Müll)

  5. NaamNomName says :

    Yep: vanaf 1:05 is André van Duin. Dan ziet u het verschil eens tussen ‘rock ‘n’ roll’ en ‘scherts’. (En dan is Van Duin hier op een hoogtepunt, zeldzame beelden daarentoe!)

  6. Bertie says :

    Simpel gerecht, dat kan ik zelf maken. Maar parelhoen? Ik zal es kijken bij de Lidl of ze er echt-waar zijn. Een paar km verderop zit een fazantenkwekerij, misschien kan ik er daar een mals beestje door het gaas trekken.
    En anders neem ik gewoon kip.

    Dylan is aan mij niet besteed. Ik gun hem de prijs maar zijn stem doet me rillen. Dan liever een jonge Van Duin.

    • NaamNomName says :

      Beste Bertie,

      Begin niet aan Van Zandt’en, die zijn vréselijk, allmaal!
      (Okee, die kleine ‘Stevie’ was dan nog wel te pruimen als acteur, onderlaatst in de komische mafia-serie Lillyhammer, maar op guitaar en in de schaduw van Springsteen was het een smeichelaar. Cowboy-junkie Townes –overigens geen familie van Steven–was altijd een under-achiever en kwam nooit echt van de grond, en Ronnie, Donnie en/of Johnny treden nog steeds op met Leonard Skinhead, ik bedoel Lynyrd Skynyrd, nou dan weet u het wel!)

      Maar wat ik bedoel is dat een parelhoen niet met een fazant is te vergelijken. Het zijn vogels, en daar houdt iedere vergelijking op.

      Fazant is erg lastig om klaar te maken, mislukt bijna per definitie, ofwel is dus eigenlijk gewoon niet te vreten. (Traditie, weidemanstrots, stukkie eigen land waarop in de herfst iets teveel pestvogels: fazant eet men niet voor het lekker, maar omdat men ze heeft, zal maar zeggen.)

      Laatst heb ik mijn poelier hartelijk uitgelachen, die verkocht fazantenBORST. Dat is zo droog dat het zelfs op soep blijft drijven! Gewoon niet te bereiden, of je moet er paté van draaien, met heel veel vet van iets anders.
      Maar zelfs op het karkas gebraden, gebardeerd met wit spek, overgoten met anderhalve fles mooi wit, gevuld met kleffe rijst en vergezeld van sappige sultanadruiven –toch wel een van de beste manieren om zo’n beest nog eetbaar te krijgen; plukkie zuurkool erbij, eveneens om nog extra ‘sappig’ en ‘fris’ te suggereren– is het een droog en soms ook tanig klotevogeltje.

      Dan is uit dezelfde familie de patrijs een stuk makkelijker en lekkerder. Of neem vier kwartels: die zijn lekker dik en vet tegenwoordig, en spotgoedkoop!

      Die parelhoen is trouwens een gefokte soort ‘wilde’ kip, ook nauw verwant, maar dus beslist niet wild. Eens stuk duurder dan kip, maar een stuk voordeliger dan echt wild.

      Wil je geen vier kwarteltjes, koop dan een dure Franse kip, of een biologische van hier, zo’n blauwe, zou ik aanbevelen.
      Betaal je ook zo’n € 20 voor een heel dier, en dan eet je eindelijk weer eens lekkere kip.

      Terzijde, Over kip en Bob Dylan: die legde ooit Jezus de woorden
      “The sun’s not yellow it’s chicken” in de mond, als antwoord op Johannes de Doper’s vraag “Kan je het kort houden en heb je een kuiltje waar ik in kan kotsen?”.

      De woorden ‘yellow’ en ‘chicken’ betekenen –naast ‘geel’ en ‘kip’ allebei ook ‘laf’. Zo sprokkel je punt voor punt wel een nobelprijs bij elkaar ja: ook God vond het geniaal en zat te bulderlachen daar boven.

      You want fries with that?

      • Bertie says :

        Een uitgebreid antwoord dankjewel.

        Dat fazant zo droog was wist ik niet. Maar één keer aten we zo’n beestje, toen we nog verliefd en heel jong waren. Gebakken in gezouten boter en we vonden het zalig, het zal de liefde geweest zijn.

        Ik houd me toch maar aan (poulier-)kip, kan niet veel slechter zijn dan de gekweekte nazaat. En ja, with fries, no Dylan please.

        ps ik herinner me nu pasteitjes gevuld met fazant. Zat vol gevaarlijk-dunne botjes maar dat zal aan de kok gelegen hebben.

  7. NaamNomName says :

    Pursies: in een ragoût of blanquette gaat fazantenvlees ten eerste niet drijven en is het ten tweede omringd door een dikke laag nat en vet glijmiddel. Samen met paté ongeveer de enige manier om er nog wàt van te maken, als u ’t mij vraagt. (Want van fazantenworst heb ik nog nooit gehoord: ook een goeie manier om vlees waar je verder niks mee kan te verwerken.

    *instant edit* Een uur en veertig minuten geleden werd er een recept gepubliceerd op The Cooking Channel, je verzint het niet!
    http://www.cookingchanneltv.com/…/pheasant-sausage-cordon-bleu.html

    Enfin.

    Overigens is het best mogelijk dat die liefdesvogel van toen wèl echt lekker was, en dat alle daarbij te pas komende factoren –los van de liefde– precies helemaal goed waren: een vette jonge haan, vroeg geschoten, bij de juiste temperatuur precies lang genoeg afgehangen en dan ook nog precies perfect gebakken in lekkere boter en dan ook nog eens goed nagegaard*. Dan heb je er een met een mooi knapperig velletje en lekker vettig vlees, waar je weliswaar stevig op moet kauwen maar dat niet taai is.

    * Dat is HET geheim van gebraden of geroosterd gevogelte: het moet net zo lang ‘bijkomen’ als dat het gegaard heeft. Laat uw kip maar eens een uurtje staan. Je kunt ‘m daarna weer wat opwarmen, kwartiertje bij 130 tot 150 graden. En de kerstkalkoen dus minstens 24 uur voor het diner in de oven zetten: als die 12 uur heeft gebraden moet ‘ie minstens 9 uur rusten. Daar denken de meeste mensen niet aan, of onderschatten de braadtijd –als ze deze regel überhaupt al kennnen–, dus eten ze taaie kalkoen.
    (En dat ligt nu eens niet aan de vogel, want die worden zodanig optimaal gevoerd en gehydrateerd dat ze van zichzelf niet droog of mager zijn.)

    Maar die fazant van toen kwam waarschijnlijk niet van de poelier, maar via een bevriende weideman, boer of houtvester oid? Want zoals gezegd: die commerciële dingen die je in de stad koopt zijn vrijwel per definitie niet okee. (En dan heb ik het nog niet eens over supermarkten en diepvries! Dat laatste best altijd vermijden met vogels, misschien met uitzondering van een ganzenbout.)

    Een simpel en perfect toebereide vogel kan in zichzelf iets zijn om verliefd van te worden trouwens, ook dat, schiet me te binnen…

    Zo heb ik eens van ontroering en zinnelijk genot moeten huilen bij een ontbeend en gevlinderd kwarteltje dat alleen maar even om-en-om in ganzenvet krokant was gebakken.

    En in Valencia at ik ooit op 1e kerstdag een gegrillde kip, min of meer gebietst bij een ‘polleria’ (kipperette) die eigenlijk alleen open was om tevoren besteld gebraad af te halen. Na nog een stuk tork-papier te hebben losgeluld –servetten of bestek hadden ze niet– heb ik die opgepeuzeld tussen de zwervers in het park, bij 20 graden in een waterig winterzonnetje… Lekkerste kip ooit! Ik zit weer te slikken… 🙂

    Lekker hoor!

    • Bertie says :

      Geen groot vleeseter en nog minder een wildliefhebster zijnde -ondanks stropende familieleden die graag geuren met zwijnenvlees en ree-hachee en dergelijke- moet ik toegeven dat kip een prima alternatief is voor allerlei gerechten.
      Alleen: verder dan ZuidOostBrabant kom ik niet en van vroeger NoordHollandse gerechten herinner ik me ook geen bijzonderheden. Behalve deuvekater en Opperdoezers en die zijn er nu niet. Geen Spaanse etentjes voor mij.

      De liefdesfazant was een in het wild gevangen vogel die stiekem geslacht werd. (Waar vind je zo’n vrijer?). In het open veld aan de bosrand rende hij zoals fazanten doen, met de kop naar voren en in een noodgang.

      Eigenlijk een zielig verhaal..

  8. Rob Alberts says :

    Het recept laat ik liggen.
    Maar heb je meer info over die landstreek waar prachtige en lieve vrouwen wonen?

    Vrolijke vrijgezellengroet,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: